Emma begint steeds meer te snappen, maar soms ook net niet. en zo kan ze dus heel grappig zijn, maar meestal vergeet ik de grappige uitspraken… Ik ga ze nu dus proberen te onthouden en meteen in dit berichtje zetten!

Deze is van 13 augustus 2009 (Evi’s eerste verjaardag): We gaan naar Intratuin en daar hangen allemaal vlaggetjes op het parkeerterrein, Emma’s conclusie: “Dat is voor Evi’s verjaardag!”
Emma begint met school, maar ze is best zenuwachtig, want ze kan geen ’school’ zeggen. Ze zegt namelijk ’shool’.
Voor Emma is het heel duidelijk wanneer ze wel of niet verlegen is: “Mama, ik ben niet verlegen op die jongen hoor!”
Evi heeft een heel leuke bromtol, Emma noemt het speelgoed alleen wel een ‘trol’…

Wordt vervolgd!

Vrijdag mocht Emma voor het eerst wennen op school!
Om kwart voor negen werden we bij school verwacht en dan kon Emma haar eerste ochtendje meedraaien bij juf Anita.  Emma mocht meteen aan de tafel zitten en beginnen  met kleuren. En toen moesten mama en Evi weer naar huis.

Om kwart over twaalf stonden Evi en ik weer op het schoolplein en na de bel kwam Emma samen met juf aanlopen. Emma had het volgens juf goed gedaan en het leek alsof ze al veel langer op school zat, ze had leuk met de andere kindjes gespeeld en goed meegedaan! Ze moest nog wel de regels leren, maar dat is ook wel normaal dat je dat niet meteen weet.

Emma was gebroken toen ik haar weer op de fiets tilde. Zo’n ochtendje school heeft wel indruk gemaakt. Gedurende de hele dag vertelde Emma steeds wat meer wat ze in de klas had gedaan. Eerst papa bellen en weer wat meer vertellen, later ook opa bellen en nog wat meer vertellen. En zo aan het eind van de dag had ik een goed beeld van hoe Emma’s eerste dagje was verlopen.

Morgen mag ze weer naar school, mag ze weer een ochtendje meedraaien. Deze keer bij juf Jos. Ze heeft er alweer zin in!

Evi is alweer 15 maanden! Het gaat heel goed met haar, geen gekke dingen gebeurd met haar de laatste tijd! Ze stormt vooruit in haar ontwikkeling! Ze kan nu echt goed stappen en trots dat ze daar op is! Er zijn ook al 3 kiezen verschenen, wel veel last van gehad, maar bij Evi verwachtte ik dat ook wel weer! Maandag mogen ze allebei hun vaccinatie voor de Mexicaanse griep halen, maar ik weet nog niet of ik dat wel wil…

Maar ze is dus al 15 maanden! En eindelijk kunnen we sinds een week doorslapen! Ze heeft dus sinds een week een speentje tijdens het slapen. Volgens alle boekjes moet je binnen een jaar het speengebruik afbouwen en wij hebben haar pas na 15 maanden aan een speen gekregen…

Evi wordt dus vanaf haar geboorte elke nacht wakker en dan wil ze drinken, nou eigenlijk gewoon sabbelen. Dat hebben we heel lang goed gevonden. Maar ze heeft nu ook tanden en ik begon al aanslag op haar tandjes te zien. Want als ze ’s nachts melk heeft gedronken, heb ik echt niet de puf om haar tandjes te gaan poetsen. Een paar weken geleden hebben we de melk ’s nachts al vervangen voor een flesje water, maar dat werkte niet voor de hele nacht, werd ze nog 3 keer wakker, OEF!

En Evi heeft nooit wat met een speen gehad, want nachtrust wilden we al veel eerder, maar ons meiske moest niets van de speen hebben. Tot we haar vorige week de speen min of meer hebben opgedrongen. En toen begon ze er lekker op te knagen en inmiddels sabbelt ze er lustig op los en wil ze hem niet meer kwijt.

Nou, Emma was er ook voor haar derde verjaardag af en dat hopen we nu met Evi ook te bereiken. Misschien slecht dat we haar op deze leeftijd nog aan de speen hebben gekregen, maar 15 maanden slapeloze nachten, dat is echt niet veel langer vol te houden. Zij en wij slapen er een stuk beter op en dat is voor iedereen beter!

Vanavond was het tijd om naar bed te gaan, dus beide meisjes naar boven en omkleden. Tandjes poetsen en op naar Emma’s kamer voor een verhaaltje. Eigenlijk vindt Evi daar helemaal niet zoveel aan, dus gaat ze meestal spelen of alles omver gooien en er een bende van maken. Maar vanavond had ze het dus voorzien op Emma’s rokje en hield die stevig met beide handjes vast en toen lukte het papa zowaar om haar uit te dagen om een paar stapjes richting hem te doen!

Ze had goed door dat ze aan het lopen was en was dan ook apetrots! Emma vond het wat minder leuk dat haar verhaaltje toch wat werd verkort, maar vond het ook wel leuk dat Evi ging stappen!

En toen moest ze alweer gaan slapen, tja dat lukt nu nog niet… Ze mocht zelfs alweer naar beneden, maar lopen wilde ze niet, wel spelen. Nu moet ze echt gaan slapen en ze wil echt niet, helaas…

Vorige week mocht ik nog met Emma naar het consultatiebureau, maar deze week was het de beurt aan Evi.

Evi heeft de afgelopen tijd genoeg meegemaakt. Het begon allemaal op zaterdag 12 september met een koortsstuip, 2 keer een opname in het ziekenhuis, vorige week nog pseudo-kroep en gisteravond belde ik naar huis. Frank haalde haar net uit bad, want ze had zichzelf en haar bedje helemaal ondergespuugd… Toen ik thuis kwam zat er een actief meisje met bleek snoetje op papa’s schoot en moest spontaan nog een keer overgeven.
Zodoende dat ze dus in 3 maanden niet gegroeid is. Vorige week heb ik haar nog laten wegen en toen woog ze dus een ons meer dan nu. De arts denkt erover om haar toch maar een griepprik te geven en misschien is dat wel een goed idee. Ik vind haar toch wel vaak ziek en gisteren ook nog overgeven. Verder is ze niet ziek geworden, het eten zal wel dwars hebben gezeten, maar toch weer ziek.

Ze ontwikkelt zich gelukkig wel goed! Ze deed keurig de blokjes in een doosje en gaf ze ook netjes aan de arts! Maar ik merk het aan haar ontwikkeling als ze niet lekker is. Haar ontwikkeling staat dan stil, er zit geen vooruitgang meer in. En je ziet het ook als ze zich weer beter voelt, ze maakt direct een sprong(etje) in haar ontwikkeling!

Na 1 week onzekerheid, twijfel en hoop is dan toch het doek gevallen voor DSB.
Helaas kon Frank niet blijven, werd ontslagen en dinsdag lag de ontslagbrief op de mat. Maar ’s middags kwam er telefoon van Frank zijn ledinggevende en het nieuws was dat DSB-print voorlopig toch nog door gaat en dat Frank voor nu dus werk heeft!

Ook dit is tijdelijk en uiteindelijk wordt hij toch ontslagen, maar hij heeft nu sowieso werk tot 1 december en dat kan als het nodig blijkt, worden verlengd met 1 maand. Een maand extra tijd om ander werk te zoeken, het haalt toch wat druk van de ketel. Hopelijk vindt hij evengoed snel werk, maar hier zijn wij op dit moment wel blij mee!

Ik zit al vanaf 14.00 achter de TV. Eindelijk dan het verlossende woord. Uitstel tot maandag 9.00.
Zal Dirk ons verrassen maandag?

Om gek van te worden!

AMSTERDAM (AFN) -  DSB Bank heeft tot uiterlijk maandagochtend 09.00 uur de tijd gekregen om een overname door een andere partij te regelen. Dat heeft eigenaar Dirk Scheringa vrijdagavond laten weten na een urenlange zitting bij de rechtbank in Amsterdam. De rechtbank bevestigde dat de zaak tot dan is aangehouden.

,We leven nog”, aldus Scheringa in een koud en regenachtig Amsterdam. ,,Ik ga de komende 48 uur heel hard werken. De overnamekandidaat is enorm serieus.”

De DSB-topman werd door enkele tientallen werknemers getrakteerd op luid applaus en gejuich. ,,Gillen, geweldig. Ik kan me niet voorstellen dat het na zoveel uitstel nog mis kan gaan”, zei een van hen. ,,Er blijft een lichtpuntje”, zo stelde Anja Vreeswijk, die namens de ondernemingsraad van DSB aanwezig was bij de zitting van de rechtbank.

En ondertussen gaat het gewone leven hier ook gewoon door. Zodoende dat Emma vandaag haar allerlaatste consult bij het consultatiebureau had. Ze is immers bijna 4 jaar en dan wordt ze door de schoolarts in de gaten gehouden.
Het enige vervelende van vanochtend was dat ze ook haar (voorlopig) laatste prik kreeg. En een baby overkomt dat gewoon, maar een bijna kleuter moet je dat wel even van tevoren vertellen. Maar ik had een paar weken terug al een klein kadootje voor haar gekocht en dat in het vooruitzicht gesteld! Ze kreeg nog een ogentest tot ze dat gewoon zat was… Moest nog blokjes in een doosje doen. Tja, dat kan ze toch echt al een paar jaar. En ze is uiteraard weer gemeten en gewogen. En zoals haar hele leventje al, is ze qua lengte erg gemiddeld en qua gewicht bovengemiddeld… We moeten daar toch echt op letten anders valt ze buiten de curve en heeft ze dus overgewicht. We letten er al op, omdat wij toch echt het allerbeste  met haar voor hebben en wij zullen daar toch nog strenger in worden, sorry Emma.

Maar onze oudste kleine meid doet het hartstikke goed, ze kan niet wachten om naar school te gaan en ze is dikke vrienden met haar buurjongetje! Heel leuk allemaal. O ja haar kadootje, een hondje in een tasje, vond ze enorm leuk!

Het blijft spannend, spannend, spannend…
Frank is vanochtend naar Wognum gegaan en heeft daar samen met al zijn collega’s het debat over DSB gevolgd en uiteraard de uitspraak van de rechter afgewacht.
Wij weten ook dat de kans erg klein is, maar hoop doet leven en er is in ieder geval 1 dag uitstel van executie.
Wij wachten maar weer af en morgen is het ook voor ons D-day.

Vanavond 20.30 wordt het faillissement voor DSB aangevraagd.
Het is over…

Op dit moment is het nog niet duidelijk hoe het er bij DSB voor staat. Gistermiddag zijn we naar huis gestuurd en we horen nog of en wanneer we terug mogen komen.

Op dit moment is de curator aan het onderzoeken of er een soort van doorstart mogelijk is. Ik denk zelf dat het over is. Heel vervelend voor de klanten (Sandy), maar ook voor de werknemers (ikke). Ik weet niet of ik morgen nog een baan heb. We weten ook niet wanneer we bij het geld op onze DSB rekening staat kunnen.

Wat ik wel weet is dat als DSB failliet is,  de curator mijn arbeidsovereenkomst zo spoedig mogelijk zal opzeggen. Ik zou misschien nog een beroep kunnen doen op kennelijk onredelijk ontslag, maar van een kale kip…
Waarschijnlijk zal de UWV de betalingsverplichting voor een korte periode overnemen. Daarna zal ik waarschijnlijk een WW uitkering krijgen voor een bepaalde tijd.
Ik ben alvast de arbeidsmarkt aan het verkennen. Als iemand nog tips heeft?!

Ik kan op dit moment nog weinig doen. Ik wacht eerst af tot ik definitief weet wat er gaat gebeuren. Officieel ben ik nog in dienst van DSB Bank.
Ik baal echt als een stekker, want ik heb er altijd met veel plezier  gewerkt. Misschien weet ik vanmiddag of de DSB (in wat voor vorm dan ook) nog bestaat, en of ik daar nog bij mag horen. Ik hoop het! Ik heb net nog even gebeld naar DSB en er is nog activiteit. Morgen ga ik nog even langs (als de sloten nog niet vervangen zijn) om mijn mailbox op te schonen en mijn laatste spullen op te halen.

UPDATES

12:00
Een berichtje dat ik net nog even lees:

Vooruitzichten DSB-personeel niet best

Het salaris krijgen de circa tweeduizend werknemers van DSB Bank nu nog gewoon. Zo lang de noodregeling van kracht is, zijn zij in dienst en krijgen ze loon, zei vakbondsbestuurder Carla Kiburg van FNV Bondgenoten dinsdag. Het geld daarvoor is er, zegt zij.

Daarvan gaat ook haar collega van De Unie Joop Holland uit. Hij heeft geen aanwijzingen dat het anders is. Maar over de vooruitzichten van het personeel is hij niet optimistisch. ,,Van erg tot verschrikkelijk”, zo kenschetst hij hun situatie. De toekomstscenario’s die hij voor zich ziet, betekenen in het beste geval dat de werknemers te maken krijgen met een grote reorganisatie.

15:00
De bewindvoerders en DNB hebben een 12-tal curatoren aangesteld die DSB Bank op dit moment aan het doorlichten zijn. Op basis van de bevindingen van de nieuwe bewindvoerders en curatoren wordt gekeken wat de beste oplossing is voor DSB Bank. Dit kan een doorstart betekenen, een evt optie tot verkoop van een aantal onderdelen van DSB Bank of misschien wel een faillissement.

Morgen is Evi alweer 14 maanden en alweer is ze ziek. Of is ze eigenlijk wel helemaal beter geweest tussen haar ziekenhuisopname en nu?
Maar nu heeft ze pseudo-kroep en nog steeds een geïrriteerde  keel, dus weer aan de flixotide en een penicillinekuur…

Evi werd vannacht weer iets vaker wakker dan normaal en je hoorde haar daarbij ademen, benauwdheid, heesheid en duidelijk keelpijn. Dat zijn dus typische verschijnselen van pseudo-kroep. Sommige kindjes zijn hier gevoelig voor en Evi heeft dit ook gekregen en ook dit schijnt onschuldig te zijn. We houden haar maar weer in de gaten…

En dan vandaag ook nog dat gedoe met DSB.
Vanochtend werd ik door Frank gebeld, hij was weer door een collega gebeld en die wist te vertellen dat de bank zo goed als failliet was. Gedurende de hele dag maar het nieuws nauwlettend in de gaten gehouden en op zo’n moment weten de werknemers dus niets meer en ook niet eerder voordat het op het nieuws verschijnt. We hebben ook nog geen idee hoe het verder gaat, want de bank is nu dus niet failliet en Frank is ook niet ontslagen. De rest van de week is er in ieder geval geen werk voor hun afdeling… We moeten dus echt gewoon afwachten. Ondertussen maar op zoek naar een andere baan en ik zal ook maar vragen of ik op mijn werk meer uren kan draaien, ik heb nu oppas!

Het komt uiteindelijk allemaal weer goed. Evi zal snel weer beter worden en dan hopelijk voor iets langere tijd… En met Frank komt het ook wel goed, alleen wanneer?

Evi is inmiddels ook alweer 13 maanden geworden! En op deze foto zie je ook dat ze zich al erg goed voelt!
Ze is erg ondeugend… Ze weet heel goed dat ze niet aan de pc, dvd en tv mag komen. Ze kruipt er als een speer naar toe, raakt zoveel mogelijk aan in korte tijd en als ze dan door ons wordt weggehaald, heeft ze de grootste lol!!! Ze stapt lekker vlot rond de tafel of aan 2 handjes, kan zich met één handje steun staande houden, hurkt erbij om  wat van de grond op te rapen. Praten doet ze niet echt, ze houdt het vooral bij klanken uitstoten. Ze kan wel heel goed een tijger nadoen (heel schattig grommetje) en zegt overal ‘ja’ op!

Evi 13 maanden

Gisteren hadden we de laatste druppeltjes gebruikt en vandaag waren we toch wel benieuwd of die hun werk hadden gedaan.
Sinds zaterdag kunnen we ook niet meer objectief naar Evi kijken en moeten we weer leren te zien hoe het echt met haar gaat. We zijn nu dus ook echt bezorgde ouders, die de kroost nauwlettend in de gaten houdt!

Maar toch even langs de huisarts, want Evi blijft toch op haar oortje slaan. Haar temperatuur gaat steeds beter en is vandaag gewoon goed! Ze is ook elke dag iets actiever, lekker driftig (ze is nog steeds een driftkikkertje!) en heerlijk aan het geinen en spelen met Emma. Daarnaast slaapt ze ook nog steeds wel veel, maar das ook weer niet zo gek…
Maar haar oortjes en keel zien er goed uit en de ontsteking is weg! Ze is dus echt beter!

We hebben vannacht een ‘rustige’ nacht gehad. Dat betekent dat Evi niet gek heeft gedaan (gelukkig!), maar wij hebben uiteraard niet lekker rustig geslapen, om de haverklap stonden we bij haar bedje om te kijken of haar temperatuur niet te hoog of te laag was.

Ze is nog steeds erg moe en haar temperatuur blijft wat aan de lage kant. Nou ja, warm aankleden dan maar en veel laten slapen. Emma is vandaag lekker aan het spelen op het kinderdagverblijf en wij zijn vandaag allebei vrij. We zijn doodop en moeten toch wel een beetje slaap in gaan halen. Als Evi straks weer naar bed gaat, ga ik toch ook maar even mijn ogen dicht doen!

Gisteravond in het ziekenhuis vond Evi allemaal niet zo leuk. Logisch, voel je je al niet lekker en wordt er ook nog bloed geprikt in teen, vinger en elleboogplooi.

Maar de nacht heeft ze heel goed gedaan. Ze lag weer aan de monitor (en wat is dat een lekker gevoel als je je zorgen maakt om je kleine meid!) en haar hartslag was een stuk rustiger dan de nacht ervoor dat ze hoge koorts had. Ikzelf werd half 8 door haar wakker gemaakt, omdat ze lekker in haar bedje met de snoertjes lag te spelen! Dat lijkt meer op de Evi die wij kennen! We zijn rustig opgestaan, gegeten en gebadderd. Frank en Emma kwamen. Evi lag alweer te slapen, we moesten even op de dokter wachten en toen konden we lekker naar huis!

We hebben niet echt een verklaring gekregen waarom haar temperatuur nu zo laag was, misschien door het gebruik van paracetamol. We houden het in de gaten! Evi zit nu lekker bij me op schoot en ze doet het hartstikke goed!

Evi Is deze avond weer opgehaald door de Ambulance. Ze is wéér opgenomen.

We waren vanmiddag rond 16.00 uur weer thuis en hadden Evi in bed gelegd. Na een tijdje werd ze huilend wakker. Ik had haar temperatuur opgenomen. 34.5! Dit was wel erg laag. Ze had ook weer dezelfde symptomen als gisteren, alleen was haar temperatuur niet héél hoog, maar héél laag. Ze was weer erg afwezig en reageerde nauwelijks op ons. Gelukkig kreeg ze niet een koorts stuip zoals gisteren. We hebben meteen de kinderarts gebeld. Die liet de ambulance weer komen. Toen deze er was ging het alweer iets beter, maar na overleg werd toch besloten om haar weer mee te nemen.

Op de brancard

bij de EHBO hebben ze bloed afgenomen. Dit deden ze om er achter te komen of er een virus of een bacterie in haar lichaam aanwezig is. Er was niets bijzonders te vinden, dus gaan ze ervan uit dat het een virus is.

Evi ligt nu weer aan de monitor waar ze haar hartslag en ademhaling in de gaten houden. Deze monitor kunnen de zusters ook zien vanaf een scherm. Als een waarde uitslaat gaat er een alarm af en komen ze direct. Wij kunnen nu met een gerust hart gaan slapen, wetende dat ze goed in de gaten gehouden wordt.

Het ging deze avond wel al steeds beter met haar. Ze werd weer steeds alerter. Het bloed afnemen was verschrikkelijk.Het deed zo’n pijn, en ze is zo moe. En wij zijn ook moe. We hebben vanaf donderdag misschien 8 uur slaap gehad. Nu ga ik slapen. Zodra er weer nieuws is laten we het weten.

Frank

Het was wat je noemt een heftig weekend.
Vanaf maandag heeft Evi al last van koorts en dan is het weer weg en gaat het weer helemaal goed met haar. En dan met name in de avond/nachturen gaat het minder, maar als ze dan weer wakker wordt is de koorts ook weer weg. We maakten er dus ook nog niet zoveel van.
Zaterdag hadden we een beetje druk dagje. Ik ben op tijd gaan werken, want er was zomerfeest op het kinderdagverblijf en Frank had ’s avonds personeelsfeestje. ’s Ochtends was Evi goed en ’s middags begon ze weer te hangen maar de temperatuur bleef goed. Frank ging gewoon lekker weg, met mobiel dus als er wat was, kon ik gewoon bellen.

Half zes werd Evi wakker met een temperatuur van 37,8 graden, niets aan de hand. Ik ga eten maken en zie dat ze wat suffer wordt. Toch maar weer meten en om kwart over 7 is het 40,5 graden. Daar schrik ik van. Niet dat ik de koorts te hoog vind, maar wel de snelheid waarmee de temperatuur is gestegen. Ik leg haar in bed en bel toch maar de huisartsenpost. Het hele riedeltje komt langs: is ze apathisch, is ze alert, heeft ze oorpijn, heeft ze rode of blauwe plekjes op dr lijfje, kan ze dr nek nog buigen…. Ik geef aan dat ik me druk maak over het temperatuurverschil in korte tijd en dat ik bang ben voor een koortsstuip. Maar er is niets aan de hand en als ik het niet vertrouw kan ik weer bellen.

Om half negen huilt Evi en ik haal haar uit bed. Maar ik krijg niet echt contact met haar, ze wil me niet echt aankijken. Temperatuur is 40,8 graden. Ik Frank bellen, maar die neemt niet op. Ik maak me toch wel druk om haar en weet niet zo goed wat te doen. Als ik de huisartsenpost zou bellen, kan ik er toch niet heen, want Frank heeft de auto mee. Ondertussen neemt Frank nog steeds niet op en ik maak me steeds meer zorgen. Toch maar bij de buurvrouw aanbellen. Zij komt kijken en krijgt warempel wèl contact met haar! Mijn zorgen worden weer wat minder en ze staat op het punt om weg te gaan. En toen….

Toen begon Evi te stuipen, ogen draaiden weg, haar lippen werden blauw en ze kreeg een asgrauwe sluier over haar gezicht.

Evi begon al snel weer te ademen, de ambulance was er heel snel en het duurde voor het mooie iets te lang voordat ze weer alert was. Dus toch even mee met de ambulance. Evi en ik zijn met sirene en zwaailicht weggereden, Frank een rolberoerte achterlatend. Kinderarts in het MCA constateerde een oorontsteking en keelontsteking. Als gevolg daarvan hoge koorts en uiteindelijk koortsstuip. Voor de zekerheid toch maar een nachtje blijven slapen ter controle.

Ik ben ’s nachts bij Evi gebleven, Frank is naar huis gegaan en buurvrouw had Emma al bij haar in bed gelegd.
Evi heeft ’s nachts en vandaag niet meer gek gedaan, ook geen koorts meer gekregen. We moesten vandaag alleen nog op de kinderarts wachten en die had het erg druk. Om 3 uur kregen we te horen dat we naar huis konden en met de nodige voorlichting en medicijnen.

Evi is er wel helemaal kapot van. Ze heeft vandaag alleen maar geslapen en is nog niet de Evi die wij gewend zijn. Ze heeft dus een koortsstuip gekregen, dat gebeurt bij sommige kindjes en het kan, maar hoeft absoluut niet, dat dit nog weleens gebeurt… Het is niet ernstig en ze houdt er niets aan over. Maar o je, wat is dit ongelooflijk eng om mee te maken. Frank en ik zijn er nog ondersteboven van en hebben nog wel een paar dagen nodig om dit een plekje te geven. Maar nu heb ik het van me af geschreven en dat is ook wel fijn. Evi ligt nu te slapen, zonder koorts. Morgen kijken we verder hoe het gaat!

De hele dag slapen.

Vanaf 3 december 2008 hebben we erop gewacht. Maar gisteren was het zover. wij gingen naar Coldplay in het goffertpark in Nijmegen!
Hoe was het? Echt onwijs supergaaf!!!

Het schijnt dat woensdag de wegen naar, om en rond Nijmegen best vol stonden vanwege de concertgangers. Dus wij kregen donderdag nog even een mailtje van Mojo of we toch wel op tijd wilden vertrekken met de auto of met de trein wilden komen. Wij gingen met de auto…
Aankomst geen probleem, op een mooi weiland de auto neergezet, in de pendelbus en op naar het goffertpark. Oftewel op 10 minuten loopafstand werden we eruit gegooid. Blijkt dat goffertpark echt middenin een woonwijk te liggen.

Daar aangekomen kregen we meteen het ‘festival-gevoel’. Overal stonden eettentjes waar zo ongeveer de hele wereld vertegenwoordigd was. Betalen met muntjes, zodat je achteraf pas realiseert hoe duur dat bakje curry was…

En bijna op tijd, slechts een paar minuten na 6 uur begon het voorprogramma met eerst Miss Montreal. Had ik natuurlijk nog nooit van gehoord, maar 1 nummer kende ik wel en haar kende ik van de ’slankie reclame’! Daarna gevolgd door White Lies, kende ik natuurlijk ook niet… Maar dat vonden we allebei ook best wel heel leuk, toch maar even bekijken wat voor muziek deze Londense band nog meer maakt!

En dan, rond 9 uur, is het eindelijk zover! We zijn langzaam aan toch steeds meer richting het podium geraakt en we staan inmiddels lekker knus bij elkaar met z’n 60.000-den(!) Ondertussen zie ik niet veel meer dan hoofden om me heen en zelfs het videoscherm zie ik nauwelijks meer. Licht op het publiek gaat uit en de lampen op het podium gaan aan. Een groot scherm met daarop de illustratie van de viva la vida tour wordt verlicht, en daar staan ze en beginnen te spelen!!!

Het gaat beginnen!

En ‘live’ spelen kunnen ze! Het halve ‘viva la vida’ album is langs gekomen, gelukkig ook nog een paar oudere nummers, waaronder natuurlijk ‘yellow’! Ze verdwenen nog even en kwamen terug tussen het publiek om een paar akoestische nummers te spelen (ook ‘Billy-Jean’ van Michael Jackson!)

De show was gelikt en mooi, met vuurwerk, confetti vanaf de ’speaker-torens’ en een goed optreden!
Na afloop kregen we allemaal ook nog een cd met 9 nummers, ‘vanwege de extra uren reistijd’. En ook die is helemaal leuk!
Tot nu toe echt helemaal leuk. Die 2 dronken gasten naast ons vergeten we dan gewoon ook maar even…

En toen moesten we met z’n 60.000-den weer terug door 2 uitgangen…
Half 11 was het concert afgelopen en om 4 uur deden we thuis het licht uit. Need I say more? De organisatie had het echt allemaal goed geregeld, maar het zijn gewoon teveel mensen die tegelijk weg willen. Maar ik had toch echt niet eerder willen vertrekken. Was ook niet helemaal mogelijk. We stonden best vooraan en dan mag je wel halverwege het optreden vertrekken, wil je voor de meute uit zijn. De terugweg in de auto was best zwaar, we waren allebei doodmoe en dan is vanaf Nijmegen naar huis heel ver. Volgende keer misschien toch maar de trein. Maar op ns.nl stonden geen extra treinen aangegeven en de laatste trein ging best vroeg. Maar het was heel erg gaaf en we zijn nu allebei best gaar… En toch is het voor herhaling vatbaar!!!

Frank kon het natuurlijk niet laten om een paar opnames te maken. Om weer een beetje het gevoel terug te kunnen halen…